Jensen Huang'ın Nvidia'nın önde gelen yapay zeka konferansı GTC için yaptığı açılış konuşması üç saat sürdü. Yüz seksen Amerikan dakikası. Üç saat, önemli bir filmin uzunluğudur. Üç saat çoğu ameliyattan daha uzundur. Makul bir ölçü olarak, birinin ince yumuşaklı katlanabilir sandalyeye oturmasını istemek çok uzun olur. Ama yine de. Yine de, 5.000 üyeli cemaat sıkılmadı. En azından 'sıkılmış' kelimesinin genellikle kullanıldığı şekilde değil. Vaazın iki saatinde Huang su yudumu için durdu ve "tamam, daha fazlası var" dediğinde, kalabalığın sessizliği kin değil, minnettarlık gibi hissettirdi. Belki de süre, argümandır: sayılar çok büyük. Riskler o kadar büyüktü ki, sıralanamayacak, mantıklı hale getirilecek ya da sorgulamayacak. Gelecek kısa olamayacak kadar yakın değil. Bu odadaki uyarılmanın dokusu bir şeyden değil, bir şeyin büyüklüğünden kaynaklanıyor. Bir şeye bağlı numaralar. Bu yılki sayıyı geçen yılın sayısıyla karşılaştırmak, ki şimdi sonsuz küçük bir prolog gibi görünüyor. Bu bir eleştiri değil. Rakamlar beni de etkiledi. Kaburga kafesinin hemen altına vurur ve alnını ıslatır. Jensen "bu bir sonraki sanayi devriminin başlangıcı" dediğinde, hemen önümdeki kadın büyükannemin kilisede başını salladığı gibi başını sallıyordu. Tekrar sahneye baktım. Jensen bir sonraki slayta geçti.