Het verliezen van je moeder… je gids, je kracht door elke storm heen… is een pijn die woorden nooit volledig kunnen bevatten. Het laat een ruimte in je hart achter die onmogelijk lijkt te vullen. Maar zelfs in het gewicht van dat verlies, houd ik vast aan iets diepers… de vrede van het weten dat ze geen pijn meer heeft. Geen lijden meer, geen verdriet meer… alleen liefde, licht en eeuwige vreugde. Ik weet dat ze weer heel is, levend op een manier die we nog niet kunnen begrijpen, en zich verheugend in de hemel. Ze heeft niet alleen geleefd… ze heeft onderwezen. Door haar reis heeft ze ons laten zien hoe veerkracht er echt uitziet. Hoe krachtig het voelt wanneer alles zwaar is. Wat het betekent om onwankelbaar geloof te hebben, zelfs in de moeilijkste momenten. Ze heeft de goede strijd gestreden… en ze heeft nooit haar liefde voor God losgelaten. Dat is iets dat in ons zal voortleven, hier kinderen. Dank aan iedereen die contact heeft opgenomen… de berichten, de telefoontjes, de bloemen, de gebeden. Jullie hebben me eraan herinnerd dat ik niet alleen ben in dit. Dat er zoveel van jullie zijn die dit soort verlies begrijpen… die het ook met zich meedragen. En daarin is er troost. God plaatst echt de juiste mensen in je leven, precies wanneer je ze nodig hebt… om je op te vangen, om bij je te zitten in de pijn, en om je eraan te herinneren dat je zelfs in rouw nooit alleen bent. 🙏🏽🕊️