Toen ik 8 was, werd ik gediagnosticeerd met een zeldzame vorm van kanker die voornamelijk kinderen aantast. Tumoren werden uit mijn wervelkolom verwijderd. 6 weken later was ik weer op het honkbalveld, waar ik de all-star wedstrijd won. Deze cyclus (ontdekking van tumoren, operatie, snelle herstel) herhaalde zich opnieuw toen ik 9 was. Toen ik 11 was, ontdekten we 4 extra tumoren. Dit keer werd chirurgie uitgesloten en werd ik ingeschreven voor een experimentele ronde van chemotherapie, bestraling en aanvullende therapieën. Rond die leeftijd begon ik voor het eerst kinderen te zien sterven. De kinderen die ik in het Jimmy Fund zag, die behandeld werden. Ze leken op mij, daarna leken ze dunner, en toen stierven ze. Tegen de tijd dat ik 13 was, was ik kanker vrij, maar begon ik te kampen met ernstige zenuwschade. Ik begon een rolstoel te gebruiken. Ik weet niet waarom, maar ik vond deze post ontroerend: lezen, onderzoeken is krachtig. Het krachtigst van allemaal is simpelweg hoop. Geef niet op, geen van die kinderen deed dat. Ik ook niet!

vandaag harder gegaan dan ooit tevoren op de handbike 3 uur rit, bijna omgevallen ga nog harder in de terminal gaan ze zo slecht verslaan lmao