In de jaren 1920 besloot de Sovjetunie dat Moskou meer spijkers nodig had. Dus gaven ze fabrieken de opdracht om tonnen spijkers te produceren—letterlijk. Slimme fabrieksmanagers maakten enorme, zware spijkers om hun gewichtdoelen met minimale inspanning te behalen. Toen de planners doorhadden wat er aan de hand was en overstapten op het tellen van spijkers op hoeveelheid, produceerden de fabrieken duizenden kleine, nutteloze spelden. Dit was geen incompetentie—het was onvermijdelijk. Zonder marktprijzen hadden socialistische planners geen manier om te weten wat mensen daadwerkelijk wilden of wat middelen echt kostten. Ludwig von Mises voorspelde deze exacte chaos in 1920, en toonde aan dat rationele economische berekening echte marktprijzen vereist die gevormd worden door vrijwillige uitwisseling. De centrale planners van vandaag staan voor dezelfde onmogelijke taak, alleen met fancier computers en grotere bureaucratieën.

Rothbard begreep wat de meeste economen negeren: geld is niet neutraal. Elke dollar die gedrukt wordt, komt eerst ten goede aan degenen die het dichtst bij de geldprinter staan - banken, overheden en hun vrienden - terwijl de koopkracht van de spaargelden van iedereen anders verwaterd wordt. Dit is het Cantillon-effect in actie: een systematisch diefstalmechanisme vermomd als monetair beleid. Bitcoin vertegenwoordigt het eerste werkelijk neutrale geld in de menselijke geschiedenis, waardoor dit insiderprivilege volledig wordt geëlimineerd. Geen centrale bank kan meer Bitcoin drukken om hun vrienden te redden. Geen enkele overheid kan jouw spaargeld inflateren om hun oorlogen te financieren. De scheiding van geld en staat is niet langer alleen een Oostenrijks droom - het gebeurt in real time.

In 1933 criminaliseerde FDR letterlijk het bezit van goud met Executive Order 6102. Amerikanen moesten hun gouden munten en staven aan de overheid overdragen voor $20,67 per ounce - of 10 jaar gevangenisstraf riskeren. Toen herwaardeerde de overheid goud onmiddellijk naar $35, en incasseerde zo de 69% winst. Zoals Rothbard opmerkte: "De Staat is die grote fictie waar iedereen probeert te leven ten koste van iedereen anders." Dit was geen economie - het was gelegaliseerde diefstal op grote schaal. Vandaag zien we hetzelfde patroon met inflatie, reddingsoperaties en eindeloos geld drukken. De methoden veranderen, maar de roofzuchtige aard blijft constant.